The Uncaring Passenger

It’s late and the bus is empty. It’s always late. The bus is always empty. Those are the constants of life for the lone passenger as the bus winds its way through the twilit city streets.

The man in the back lights a cigarette. It may be a smoking bus. It may not be. At any rate, he’s alone with his thoughts and vices. Outside, nighthawks are everywhere. The passenger watches them from his mobile fortress, enjoying a drag of things past. They flash by framed in closing lights, each of them in their own world from which they cannot escape. Eyes brimming with drained souls. The passenger appreciates their effort and the irony of it all. He certainly can’t fault them - he’s at home in the night as well. Turning away from the burning moths stuck behind the glass, he tries to get some sleep.

The bus passes everything. Gas lamps and sodium arcs. Shuttered windows and desolate parks. Monsoon rains, ruins and hitch-hikers. The grey behemoth plies all waters, its passenger the king of nought which he surveys.

Time drips away behind his eyes just as it does beyond the confines of his ride. Explosions of brightly stabbing light swivel past in endless instants. His slumber offers vistas of vibrant desolation nearly identical to those outside. Derelict clock towers, fallen libraries, foundered industry and ancient abandoned homes supported by autumnal scents of forest, dust, oiled rope and dying flowers. The passenger pushes the brazen gears away and diverts his gaze outward. He knows he cannot rouse from this slumber, merely relish a change in perspective.

The streetlights cast slivers of silver through the windows of the dimly lit bus, illuminating the passenger and his accommodations. His face looks old and withered in the window. Older than he remembers.

If only he could remember where the bus was going. He smiles wryly as he thumbs his Zippo. It may be a smoking bus. It may not be. Probably not.

Nokia's planetaire roll-out

Geniale uitleg over Assisted GPS op de Nokia.com website:

Met A-GPS spoort je mobiel toestel de meest aangewezen satellieten op, met name de satellieten die zich op dezelfde planeet bevinden als jouw mobiel toestel.

De dalers van IEX

De bug van IEX werkt beide kanten ook (wat natuurlijk ook te verwachten was). Zie hier de 'dalers' van vandaag:

Vreemd overigens, dit plotseling positieve sentiment. Ach, vandaag en morgen worden er weer een hoop Q3 cijfers gepubliceerd en ook nog wat consumentenvertrouwen-cijfers... We gaan het zien.

De stijgers van IEX

Heerlijk op deze zoveelste Zwarte Maandag van dit jaar: een bug in de site van IEX geeft de top-5 'stijgers' weer aangevoerd door Fortis (met 0% omdat handel in dat fonds opgeschort is). De overige 4 'stijgers' zijn de minste verliezers van de dag.

Skaag de gekste

Omdat we elkaar al een tijd niet gezien hadden ben ik vorig weekend wat gaan eten met Edwin, Denise (met aanhang) en Nadine van de HvA. Allen afkomstig uit West-Friesland dus spraken we af in Schagen (Skaag in de West-Frieze volksmond) wat erin resulteerde dat ik nog een aardig eindje moest reizen. Uiteindelijk (ook door mijn eigen stommiteit: vergeten treinkaartje te kopen met alle gevolgen van dien) 2 uur onderweg geweest van deur tot deur, dus je begrijpt dat het echt heel ver weg van de beschaving was.

Na lekker gegeten te hebben zijn we naar Het Geveltje en vervolgens de Olde Smid gegaan (beide begrippen voor elke zichzelf respecterende West-Fries). Ontzettend gelachen, helaas bleek wel weer dat de Zuiderlingen toch wat hardere bikkels zijn omdat er al snel afgetaaid werd door de Noorderlingen :P

Gelukkig was mijn collega Hans met aanhang en vrienden (en weer aanhang) aanwezig waardoor het feest door kon gaan onder de klanken van DJ Cor (ook een begrip in West-Friesland). Uiteindelijk om half 6 in Slootdorp onder de wol gekropen en de volgende dag de lange weg naar huis ingezet.

Enkele sfeer impressies:

Van links naar rechts: Hans, ik, Manon en Rinske.


DJ Cor in optima forma. Goud.

'Nederlandstalige' spam

Heerlijk begin van de ochtend: het doornemen van de inbox en het uitfilteren van de spam (90% van al m'n inkomende mail). Ja, heerlijk, want sinds een paar dagen worden we als .nl'ers getrakteerd op geweldige Babelfish vertalingen. Een kleine bloemlezing uit m'n mailbox:

Subject: Mijn gigantische penis!

Met VPXL veel mannen de hele wereld hebben hun vertrouwen erotische.

Het leven is kort, geen afval aandacht van uw kleine omvang. Doe meer met ons product en u kunt u een andere partner.

Subject: Uw Online Apotheek is Altijd Open Voor u

Onze uitgebreide selectie van geneesmiddelen biedt alle gebruikelijke medicijnen op de best mogelijke prijzen. Dit kan u terecht voor een zeer competente klantenservice voor hen beschikbaar op alle gebieden te adviseren en aan de zijkant.

Subject: Schud de Wolken van uw Voordeur!

Het laat je VPXL meer en maakt u een veel beter mens in bed. Stelt u zich eens voor hoe u graag met een nieuwe VPXL grootte en de kwaliteit van je partner voelt.

Bestel VPXL en worden onze klanten tevreden zijn.

Spam wordt steeds leuker :)

Randy Pausch

Ontzettend inspirerende speech getiteld 'The Last Lecture' van wijlen Dr. Randy Pausch die zijn persoonlijke strijd tegen alvleesklierkanker na een maandenlang gevecht op 25 juli 2008 heeft moeten opgeven. Medici gaven hem 3 tot 6 maanden, uiteindelijk heeft hij het tot bijna 12 maanden weten vol te houden.

Changes

Fuck...ik ben weer autoloos! Het zwarte scheurijzer, beter bekend als 'het foxje', waar ik, maar ook mijn vriendjes en vriendinnetjes, het afgelopen anderhalf jaar zo van hebben kunnen genieten (30k kilometers) is weer ingeleverd. Vandaag was m'n laatste werkdag bij Atlas.

Morgen begin ik bij Boer & Croon Nextrategy :D

Life

The warehouse is empty and it’s time to close up shop. All credit has been revoked indefinitely. Burn your receipts. Burn your money. Burn your car, your home, put your life to the torch. Run, run as fast as you can - you can’t outrun the destruction of man. The night cometh and it hungers for more than you have to offer it. Light in the darkness is all fine and dandy but searchlights and flak batteries do not a happy pilot make.

And as the rivers run black the sun may still cast down its withering gaze on the tattered ruins of that which was once held dear. That dull golden glow in the corner of your eye is just casings on the pavement, right where you left them. Don’t be alarmed - it’s all in the script. Or the cards, at the very least. There are no awards for a good performance, just a grin of knives in a sharp suit and a firm handshake that will skin your soul. No questions asked.

In my mind the crows have been picking at rotting flesh for years now - shaking your head only startles them at first but they tend to settle down again. Grooming their feathers and warming their beaks in the refuse of war. They'll pick the bones dry in their good time and that will be that. Sounds like hell but tastes like Earth, I’m afraid. We all play with crows and butterflies. They crowd the meadow with equal beauty - don’t scorn the tails for the heads.

Watch in amazement as they zip to and fro. Beautiful futility of meaningless order. No results. So many are destined to dance, dance as dust dances in the wind. It’s the catchiest tune of all, and where have we seen that band before? Such zeal.

We should remain ever grateful that our upheavals are volcanic, not seismic. In their wake new things will put down roots in the fertile ash. Don’t steal the light - it will only burn you. Embrace it and it warms us all.

Life on Earth is incomprehensibly short and there’s no complaint box at the other side of the curtain. Leave your misgivings behind and walk tall through the fire. Will the stones of your kiln into place. Catch the hot wind. Let it burn. Hold the Sun in your hands. Feel it. Know it. It’s yours.

Chinese Baby Beatle

Uit de oude doos: Flodder - De vecht scene

The Rose and I

This morning I remembered that today was Valentine’s Day. I know it holds meaning for many, be it shallow or deep, but for me it holds little. And despite its obvious commercial nature I can’t help but feel a hint of melancholy at the sight of all those happy couples around me and the constant reminder that I walk alone.

Of course I have my friends and classmates, colleagues and family members, but that is of little solace during my early morning commute to school. I know where my day will take me and although my path weaves through the lives of others, intersecting briefly with some and running parallel with others at times, I have nobody to come home to. Nobody who will walk the road with me, nobody to take with me on my travels, nobody who shares my path as if it were theirs.

I realize full well that I am loved by many, in many different ways. Still, I can't help but feel like an outsider. I wasn't always that way, but as the man says: men get lost sometimes as years unfurl. I have been reduced to the role of eternal observer. It has its advantages, clarity of vision being one of them. Unfortunately clarity of vision brings clarity of pain, and the obsidian knife of longing cuts lasting voids in the soul.

I'm not normally such a sourpuss, though. Granted, I can be a cynical, sarcastic bastard at times, but that's just me. There are happier people in Nature's kingdom but the sun normally shines on me, however faintly. I guess it's something in the air today that sets the lovers to frolicking and the loners to brooding. Sure, logic dictates that there's someone out there for everybody. My friends assure me my time will come. But there's always that hint of doubt, that dark clutch of fear upon the stalwart heart. And though my thoughts are soon diverted by the daily rounds and the happiness they bring, the weight hovers constantly over my shoulders on days like these.

Suddenly, during my afternoon commute, there is the rose. By the wayside on the escalator banister lies a single white rose. I do not know from whence it came, but I know it has to come with me. So I pick it up, trim the browning leaves and, after snapping the stem at the appropriate length, tuck it into the front pocket of my blazer. It is plain to see that this isn't a perfect rose. But it is my rose, blemish or nay.

I know people will ask me who gave it to me. I know what they expect me to say, what they want me to say. But I will tell them the truth. The rose was alone. I was alone. Now, just for a day, we walk together.

Na het trieste bericht van Heath Ledger, nu weer wat leuks!

Na het trieste bericht over de dood van Heath Ledger, nu weer eventjes een grappig, fout-leed-vermaak filmpje.

Acteur Heath Ledger (28) dood gevonden

Verveelt surf ik naar nieuwsnieuws.nl en tref het volgende bericht aan: Acteur Heath Ledger dood aangetroffen. Snel surf ik naar nu.nl en ook daar vind ik het volgende bericht: Acteur Heath Ledger (28) dood gevonden. Heath Ledger, o.a. bekend van Brokeback Mountain, Casanova, The Patriot en A Knight's Tale schijnt overleden te zijn. Ik kan het niet geloven, en surf rappies naar cnn.com. Ook daar tref ik op de frontpage een bericht over de dood van de bekende acteur aan: Actor Heath Ledger dead. Damn, dat is schrikken. Zo jong (28), what a damn shame.